Ik ben opgenomen in een boek. Dwarsdenkers heet het. Een verzameling verhalen over ondernemers die anders denken en doen. Die kiezen voor impact boven snelle winst. Die durven waar anderen twijfelen.

Eerlijk? Ik moest even slikken toen ze me vroegen.

Niet omdat ik het label niet herken. Maar omdat ik mezelf nooit zo heb genoemd. Ik doe gewoon wat logisch voelt. Ik zie iets dat niet klopt, en dan vraag ik me af: wat als het anders kan? En als niemand het doet, dan doe ik het maar zelf. Dat is geen dwarsdenken. Dat is gewoon… denken?

Maar blijkbaar is dat niet zo gewoon.

Want de meeste mensen zien problemen en denken: daar gaat iemand anders wel iets aan doen. Of: zo werkt het nu eenmaal. Of: ik ben daar niet voor opgeleid. Ik denk dan: waarom niet? En: laat me het uitzoeken. En: als ik faal, weet ik tenminste waar de grenzen liggen.

Misschien zit het dwarse niet in het denken, maar in het doen.

In mijn manifest uit 2022 schreef ik dat ik vijf jaar lang, tweeënhalve dag per week, onbezoldigd wil werken aan iets dat er écht toe doet. Landbouwinnovatie, klimaatadaptatie, biodiversiteit. Niet omdat ik er verstand van had — ik had geen idee hoe een boerenbedrijf economisch in elkaar zit — maar omdat ik vragen kan stellen. En omdat vragen stellen soms belangrijker is dan antwoorden hebben.

Dat is wat ik deed bij LEGO, bij BMW, bij Heineken. Vragen stellen die niemand anders stelde. Niet omdat ik slimmer was, maar omdat ik van buiten kwam. Omdat ik niet wist wat “niet kon”. Omdat ik niet was gevormd door de cultuur van “zo doen we dat hier”.

Nu doe ik hetzelfde in de landbouw. Bij het Veenweiden Innovatiecentrum. Bij mijn eigen innovatie-boerderij Labland. Bij gesprekken met boeren die vastlopen in een systeem dat niet meer werkt.

Dwarsdenker? Misschien. Maar liever: iemand die doorvraagt. Die doorpakt. Die doorzet.

Het boek is uit. Kijk op boekdwarsdenkers.nl. Ik ben benieuwd wat je ervan vindt. En vooral: of het inspireert om ook eens dwars te gaan.